Obudzić kreatywność na wiosnę

 

Jeszcze w marcu wymyśliłam sobie, że muszę tycnąć moją Kreatywną patykiem, obudzić i pobudzić. Bo niby w głowie sto pomysłów, ale nie umiem ich uchwycić. I do tego wszystkiego są jakieś takie bezosobowe, nijaki, wtórne. Inspirowanie się pracami innych twórców wprawiało mnie w zakłopotanie: bo czy to jeszcze inspiracja, czy już plagiat? Nie jest łatwo wykonywać kreatywny zawód.

Do tego wszystkiego dochodzi presja. Miałam wrażenie, że wszyscy inni już realizują pomysły, które mnie właśnie przyszły do głowy. Że wszyscy już zarabiają na nich kokosy, a ja dopiero sznuruję wrotki. Wszystkim się wszystko udaje, a ja nie mam czasu, bo wszystko robię sama, bo coś mi wypadło, bo jakieś głupie zakupy i wizyta w Urzędzie Pracy. Oj, pierwsze miesiące tego roku nie są dla mnie łaskawe!

Na dokładkę - jak wisienka na koktajlu mlecznym - jeszcze większa presja na socjalach: publikuj, publikuj ciekawie, pisz, pokaż twarz, nagrywaj, bez tego nie ma sukcesu, sprzedaży, kasy... Ałaaaaa!!!!

I wtedy przyszło mi do głowy, że czuję potrzebę coś puścić, coś zmienić, dać gdzieś na luz. No zabawić się jednym słowem i spróbować nowych rzeczy. W końcu tablice na Pintereście po coś budowałam ;)

Trening kreatywności

Wpadłam na pomysł, żeby potrenować moją kreatywność. Chciałam się jakoś zmobilizować i codziennie zrobić coś. Obojętne co, byle kreatywnie.

Bo przecież kreatywność to nie jest magiczny talent dany wybranym, tylko umiejętność, którą można rozwijać każdego dnia. Nie trzeba urodzić się artystką ani czekać na wielkie natchnienie – wystarczy chcieć i zacząć ćwiczyć. Czasem to będzie zapisanie kilku pomysłów w notesie, czasem połączenie dwóch pozornie niepasujących rzeczy, a czasem zwykła zabawa skrawkami papieru: bez planu i bez presji efektu. 

Kreatywność rośnie wtedy, gdy dajemy sobie przestrzeń na próby, błędy i eksperymenty. Im częściej pozwalasz sobie tworzyć, tym łatwiej wpadasz na nowe pomysły. To trochę jak z mięśniami – używane stają się silniejsze. 

Dodatkowo chciałam spróbować kilku nowych "technik": drukowanie za pomocą piankowej tacki, kwiatki z wytłaczanki po jajkach, gelli plate. Zaczęłam od piankowej tacki - coś takiego, jak te białe pudełka na posiłki na wynos. Wymyśliłam, że zrobię kartki wielkanocne z prostym króliczkiem. Może coś zrobiłam źle? Na pewno zapomniałam ogonka, ale ogólnie efekt mnie nie powalił. Ale spróbowałam. Zaliczone.

Papierowa masa

Masa z wytłaczanek po jajkach kusi mnie też już od dawna. Przed Bożym Narodzeniem użyłam jej do zrobienia grzybków na choinkę, ale wtedy zrobiłam jej tylko troszkę. Teraz plan był bardziej ambitny: miałam wytłaczankę w kolorze fioletowym po czterech czekoladowych jajkach. Ze środkowej części zrobiłam krokusa. 

Resztę namoczyłam, zblendowałam i wymieszałam z klejem. Pomysł by taki, żeby zrobić cztery płaskie ptaszki, połączyć je w pary, dodać kolorowe skrzydełka i druciane nóżki. Miały powstać wielkanocne dekoracje: takie kolorowe figurki ptaszków. Nie przemyślałam jednak wielu spraw - działałam na totalnym spontanie. Wydawało mi się, że dobrze to zaplanowałam... A jednak nie.

I tak: wszystkie ptaszki były zwrócone w prawo, masa była zbyt wodnista, a szablony przykleiły się na amen. Przy próbach ratowania sytuacji jeden ptaszek rozpadł się zupełnie. Kolejnego Nie zaakceptował wewnętrzny Perfekcjonista. Zostały dwa też lekko sponiewierane. Miałam wyrzucić, ale zrobiłam z nich mini girlandę łącząc z krokusem. Wyszło, jak wyszło, ale jak to mówią: 'zrobione lepsze od idealnego' ;) 

Haft na papierze

Ostatnim pomysłem, o którym pozwolę sobie tu wspomnieć był haft na papierze, a dokładnie haftowane zdjęcie. Widziałam takie kilkukrotnie w Internecie. Autorki prac ozdabiają czarnobiałe fotografie kolorową nicią rysując na nich kwiaty, dokładając kontury i inne elementy. Bardzo mi się to podoba, gdyż zmienia klimat zdjęcia, a czasem wręcz nadaje mu nowe znaczenie.

Pierwszym pomysłem było, by haftem pokolorować botaniczne kartki pocztowe, które kiedyś kupiłam na targu. Mają one jednak swój niepowtarzalny klimat i zwyczajnie było mi ich szkoda. Pomyślałam, że znajdę coś w gazecie. Chciałam, żeby to nie było zbyt kolorowe zdjęcie, żeby haft nie zniknął. Ale na początek chciałam też, żeby było tam dużo elementów, które będą podstawą do haftu. Idąc tym tropem wybrałam zdjęcie kuchni, które nakleiłam na brystol. 

Igłą robiłam dziurki, a potem dopiero haftowałam. Pro tip: warto zaopatrzyć się w naparstek ;) Wymagało to też sporej porcji cierpliwości, ale udało się: coś dołożyłam, coś 'poprawiłam' na kolorowo i efekt BARDZO mi się podoba :)

Oczywiście powyższe prace to tylko część pomysłów na kreatywny trening, jakie mam przygotowane. Nie udało mi się działać regularnie, systematycznie, codziennie... Ale mój wewnętrzny Krytyk kiwa głową z uznaniem. Wprowadziłam pomysły w czyn, dokończyłam zaczęte projekty, nie porzuciłam mimo błędów. I jestem szalenie zadowolona z siebie i z efektów mojego treningu. A Wy co o tym myślicie?

Czytaj więcej »

Poza skalą - określenie predyspozycji zawodowych multipotencjalisty.

Jakiś czas temu zrobiłam sobie dla zabawy dwa testy na predyspozycje zawodowe wynikające z mojej osobowości. Takie testy typu z "Poradnika dobrej Pani domu": jak się nudzisz, to sobie przeklikaj. Były to jednak nieco wymagające testy, bo były pytania na logikę, trochę matematycznych coś w tym stylu. I do pierwszego testu bardzo się przyłożyłam: czytałam dokładnie pytania, odpowiadałam na każde z nich. Chciałam być najlepsza, żeby nie było, że jestem głupia i mam niskie IQ. Wynik mnie zaskoczył, ale też nie do końca mi się podobał, bo nie komponował się z moim poczuciem życiowej misji. Znając już ten wynik drugi test potraktowałam bardziej na lajcie: zbyt długie i skomplikowane pytania sumowałam odpowiedzią "nie wiem" - nie chciało mi się już analizować i rozmyślać nad odpowiedzią. I wiecie co mi wyszło?! Z obu testów wynika, że jestem umysł ścisły, logiczny i drobiazgowy, i że świetnie nadaję się do pracy na liczbach, na zestawieniach i przepisach i / lub instrukcjach obsługi! 

Szok i niedowierzanie! 

Ja, która nawet proste działania liczę na kalkulatorze - tak dla pewności. Nienawidzę czytać przepisów, regulaminów, wytycznych, a nawet tytułów rubryk w formularzach urzędowych - po kilku słowach zamienia mi się to w biały szum w głowie. Czy zatem jestem po prostu dobra w rozwiązywaniu testów, bo jako perfekcjonista wyjątkowo się do nich przykładam i próbuje odpowiedzieć na każde pytania chociaż nie wiem, nie znam się, zarobiona jestem...?? A może faktycznie gdzieś w odmętach mojego umysłu siedzi geek, który uwielbia cyferki, tabelki i raporty? 

Bo ja jednak wolałabym otrzymać wynik, że jestem niepoprawnym marzycielem z artystycznymi inklinacjami.

Ale tak właśnie bywa z osobami multipotencjalnymi. Ustalenie predyspozycji zawodowych takiej osoby może być wyzwaniem. Testy wyjdą dobrze, ale mogą zupełnie odbiegać od tego, co akurat teraz chcemy robić. Dlatego w przypadku takich osób, jak my test jest tylko wskazówką. Ważniejsza jest analiza możliwości i dotychczasowego doświadczenia zawodowego oraz możliwość eksperymentowania. Zadajmy sobie pytania: co sprawiało mi najwięcej satysfakcji? W jakich obszarach osiągam największe sukcesy? Co mnie nudziło? 

Możemy być szczęśliwi w wielu różnych dziedzinach. 

Dlatego dla multipotencjalisty ważne jest aby praca dawała możliwości rozwoju i wykorzystania rozmaitych umiejętności. Dla nas idealne będą stanowiska wielozadaniowe. Ale też nie zawsze! Bo może okazać się, że świetnie zarządzalibyśmy projektami, ale stres nam ewidentnie nie służy i nie śpimy już piątą noc, co ewidentnie wpływa na naszą koncentrację i wydajność. Perfekcjonizm przeszkadza w oddelegowywaniu zadań, a duża wrażliwość sprawia, że zamiast zarządzać zespołem pozwalamy, by to zespół zarządzał nami. 

Dlatego dobrze jest mieć "Plan B": jeśli nie jest możliwe znalezienie pracy idealnej, dobrym pomysłem jest znalezienie takiej pracy, w której będziemy realizować część naszych możliwości, przeskakiwać pomiędzy zadaniami, a po pracy robić coś innego jako hobby, wolontariat... Co Wy na to?

Czytaj więcej »

Zapisz - pamiętaj. Kajecik na myśli, marzenia, plany...

 

Czy jeszcze ktoś pamięta te chińskie pamiętniki ze stronami w pastelowych kolorach o zapachu waty cukrowej? Zamykało się je na mały kluczyk albo złotą kłódkę. Niektórzy zbierali w nich wpisy od koleżanek i kolegów ze szkoły. Ale najczęściej zapisywałyśmy w nich swoje myśli i przeżycia. To były czasy...

Potem tę rolę przejęły blogi, a następnie social media. Łatwiej i szybciej jest klikać niż pisać. Emotki, fotka, kilka słów i hashtagów. 'Publikuj' i gotowe.

Powrót do pisania odręcznego – dlaczego znowu sięgamy po papier?

W świecie, który pędzi prawie wszystko dzieje się na ekranie. Żyjemy szybciej, bardziej. Po latach życia w social mediach wiele osób zaczyna odczuwać zmęczenie ciągłą obecnością w sieci, tą odgórną potrzebą uznania, zadowalania publiki i algorytmów. To wszystko sprawia, że nasze myśli rzadko mają szansę się zatrzymać. Dlatego ludzie mają poczucie zagubienia. Wydaje im się, że nie nadążają i czują potrzebę wyciszenia, powrotu do rzeczy prostych: do papieru, długopisu, do pisania odręcznego. Zapisują myśli w zeszycie, który nie wysyła powiadomień i nie prosi o kolejną aktualizację. Posługują się bardziej namacalnymi formami wyrażania siebie.

Nostalgia papieru

I ta potrzeba ludzka zaczyna mieć swoje odzwierciedlenie w tym, co zaczyna się dziać i staje się modą off-line. Zaczyna rządzić świat kartek papieru, ręcznego pisma i chwil spędzonych w ciszy. Powraca moda na pen pals, czyli pisanie listów do znajomych lub nieznajomych osób.

Te trendy pokazują coś ważnego: ludzie intuicyjnie zwracają się ku temu, co daje im spokój. 

Papier jako mała prywatna przestrzeń 

Pisanie w notesie, prowadzenie dziennika ma jeszcze jedną wartość - jest prywatne. Nie podlega żadnej ocenie. Nie wymaga lajków, komentarzy ani nie podlega kaprysom algorytmów. Najczęściej te zapiski są nie po to, żeby je potem publikować, ale żeby pobyć chwilę ze sobą, żeby wyrzucić coś z głowy, żeby zapisać i pamiętać.

To taka nostalgiczna podróż - powrót do tych wspomnianych na początku pamiętników. Zapisujemy sekrety, emocje. Piszemy bez cenzury, bez niepokoju, że wyleje się na nas hejt. Dziennik to miejsce na myśli, które nie muszą być idealne.

Mini Kajecik zawsze przy Tobie

Wielokrotnie łapałam się na tym, że chcę zapisać te moje myśli nieidealne. Z braku papieru i długopisu sięgałam po telefon. Czasem zapisywałam coś na bilecie, paragonie. Kolekcja skrawków z życia rosła i gubiła się tu i tam...

Dlatego wpadłam na pomysł Kajetów. To taki lek na chaos myśli i emocji. Miejsce na bilet z kina, zdjęcie z synem albo zdanie, które chcę zapamiętać. Kajet to nie jest jakiś tam notes czy planer. On ma być czymś, co nie kojarzy się z obowiązkiem. To miejsce na spontan! 

Pierwsze powstały Kajeciki w wersji Mini. To malutki notes, który składa się z kilkunastu kartek. Kartki pochodzą z odzysku: ze starych zeszytów, książek. Mimo niewielkich rozmiarów to całkiem spora powierzchnia na słowa. Do tego Kajeciki mają jakieś zakamarki na dodatkowe karteczki z zapiskami i autorskie artystyczne niespodzianki ode mnie dla Ciebie. 

Kajeciki Mini umieszczone są w kopercie. Dzięki temu możesz dodatkowo przechowywać z nimi drobne pamiątki z ważnych dla Ciebie chwil. A wiemy, że każda chwila jest ważna...

Kajecik jest lekki, niewielki, więc może być zawsze przy Tobie. 

Kajecik na myśli, na plany i na wspomnienia... 

Kajecik Mini to dopiero początek. Mam nadzieję, że obdarzycie go ciepłym uczuciem i dacie szansę również jego braciom. Każde wnętrze projektowane jest osobno dlatego każdy Kajet to coś wyjątkowego i niepowtarzalnego. Będą Kajety dedykowane podróżnikom: oprócz miejsca na zapiski będą miały więcej kieszonek na zbierane w podróży pamiątki. Będzie Kajet dla tych, co lubią zapisywać dużo słów. Będą głównie kartki na zapiski i zakamarki na jeszcze więcej kartek.

I co Wy na to? Czy też wracacie do zapisywania myśli na papierze, do prowadzenia dzienników? A może zawsze to robiłyście i ta cała "nowa moda" na journaling tylko Was trochę bawi? Jestem ciekawa, jak to jest u Was – czy macie swój kajecik na myśli, marzenia, wspomnienia?

Czytaj więcej »

Mono Kimono - nowa siostra Shirt Happens

W czasie, kiedy pracowałam nad pomysłem na pierwszą przeróbkę męskiej koszuli wariantów na nią było kilka! Wybrałam wtedy opcję z baskinką i absolutnie nie żałuję. Innym pomysłem było coś na kształt kimona. W tamtym czasie w oko wpadły mi kilka razy w Internecie kobiety, które pracując z domu, albo po prostu relaksując się gdzieś, gdziekolwiek chodzą w oversizowych narzutkach o wyglądzie właśnie takiego kimona. Pod spodem jakiś top, t-shirt, a do tego luźne spodnie. No bajka! Też tak chcę!

I tak to się zaczęło.

Oczywiście, że miałam całą masę wątpliwości. Między innymi dlatego z koszuli w motyle powstał model Shirt Happens Ruffle. Zastanawiałam się, jak przyszyć listwę, żeby nie było widać szwów, było ładnie, a do tego układała się z sensem. Czy rękawy wykończyć listwą, czy tylko podwinąć? Jak dobierać tkaniny na listwy: kontrastowo, w podobnych odcieniach, żeby dopełniały całości? A w ogóle, to jak się do tego zabrać, żeby to wyszło?! 

Z zebranych przeze mnie koszul wybrałam dwie, które miały zostać kimonami. Dobrałam do nich tkaniny na listwy. I wiecie: wdech-wydech! A potem ciach, ciach, ciach.

Dodam, że od jakiegoś czasu, a dokładnie od czau, kiedy szyłam na zamówienie jednej z polskich marek - WSZYSTKO przypinam szpilkami. I niektórych wcale to nie dziwi, ale znam takie szwaczki, które wszystko lecą bez szpilek, klamerek. Można, ale ze szpilkami bezpieczniej ;)

Wracając do tematu. Na początek powstały dwa kimona. Potem zaczęłam szukać kolejnych koszul. Zależało mi na tym, żeby z tych niechcianych 'potworków' wybrać mimo wszystko coś, co będzie miało piękny wzór, modny detal. Choć podstawą zawsze i tak jest skład i krój. Do kolekcji wskoczyły więc dwa kimono w modnym kolorze burgundu oraz kimono w zimnym stylu cool blue ;)

Byłam pełna obaw, jaki będzie odbiór. Na szczęscie okazało się, że całkiem spoko, bo niebieskie kimono (ze zdjęcia powyżej) ma już nowy dom. Inne jeszcze czekają, ale myślę, że to kwestia czasu i sezonu ;)

Mono Kimono niezależne, jak kobieta ;)

Tak pokrótce wygląda droga od pomysłu, pierwszej koszuli, aż do efektu końcowego w postaci narzutki - kimona. Początkowo plan był taki, że kimona wejdą w skład kolekcji Shirt Happens i będą obok Ruffle i Basic trzecim modelem. Potem jednak popatrzyłam na nie: kiedyś męskie twardzielki, a dziś miękkie, kobiece, lekkie... I pomyślałam, że zasługują na oddzielną linię, swoją własną zakładkę, na należne im wyróżnienie. I tak powstała nazwa Mono Kimono: pojedyncze sztuki, niepowtarzalne, jedyne w swoim rodzaju!

Mono Kimono zyskały kobiecą niezależność i stały się nowymi siostrami z Shirt Happens, a rodzinka 'Ubrania od nowa' ciągle się powiększa...

PRZECZYTAJ TEŻ:

 

• Kolekcja "Ubrania od nowa"

Czytaj więcej »

Tabletowe coś-tam, coś-tam.

 

Mam teraz całe dnie, żeby szyć, tworzyć, siedzieć przy kompie. Nie będę sie powtarzać z sytuacją zawodową i okolicznościami Fundacji. Bo dziś o tym, jak w końcu odkurzyłam mój tablet graficzny - po raz kolejny. I zaczęłam się uczyć rysować. Ale zaczniemy od teorii.

Jaki mam tablet? Jaki mam program?

Jestem szczęśliwą posiadaczką tabletu Wacom Intuos w rozmiarze L. Spore bydle ;) Możecie sobie wygooglować, jak to wygląda. A ja dodam, że jest to tablet piórkowy. Czyli nie rysuję po ekranie tylko po czarnej płaszczyźnie. Początkowo miałam problemy, żeby go w ogóle ustawić, skonfigurować. Dopiero kiedy trafiłam na filmiki Pana Jacka jakoś to poszło.

Tablet dostałam 14 lat temu od mojego Małża. Miałam tworzyć powalające kreatywnością grafiki komputerowe. W rezultacie tablet leżał gdzieś i się kurzył. Początkowo z powodu wspomnianych problemów z konfiguracją. Potem z powodu braku miejsca i czasu. A wreszcie z powodu całkowitej zmiany zainteresowań - poświęciłam całą uwagę maszynom i tkaninom.

Używam darmowego programu Krita. Jego też się uczę, więc wszystko się zgadza ;)

Czy ja w ogóle umiem rysować?

I to jest doskonałe pytanie, bo otóż odpowiedź brzmi: NIE. Niby całą podstawówkę kółko plastyczne, konkursy i nawet jakieś dyplomy. Ale prawda jest taka, że jestem w tym totalnie kiepska. Moje późniejsze rysunki (w sensie po podstawówce) były raczej krytykowane za brak logiczności, dziwne formy i za jeszcze wiele innych niedociągnięć - nie róbmy teraz aż tak dogłębnej analizy. Ale może właśnie dlatego zupełnie porzuciłam rysowanie odręczne.

Potem było jeszcze trudniej, bo miałam coś w głowie, ale to co powstawało na papierze, co wychodziło spod mojej ręki było zupełnie NIE TAKIE! I to było dodatkowo frustrujące.

Kolejnym problemem jest brak kreatywności w dziedzinie form wizualnych. Zawsze jakoś nie mogłam wymyślić co w ogóle chciałabym narysować. Inspirowałam się zdjęciami. A do tego często brakowało mi cierpliwości, żeby skończyć pracę. Detale, całe tło i w ogóle. Kompozycja szła na urlop, a dobór kolorów zwyczajnie szwankował.

Oglądałąm cudze prace i byłam zachwycona. Detale, kompozycja, kolory. Ale przecież nie chodzi o to, żeby kopiować!

Co więc zrobiłam?

Początkowo jeszcze próbowałam znaleźć swój sposób na rysowanie, tworzenie grafik. Robiłam rysunki długopisem na białej kartce: gruby kontur, białe przestrzenie. Potem skanowałam lub fotografowałam i wrzucałam do programu graficznego. Tam białe pola wypełniałam teksturami znalezionymi w internecie, kolorami, fakturami. Ale i to jakoś nie zyskało uznania, więc odpuściłam...

I tak dochodzimy do tego, o czym już wspomniałam: porzuciłam rysowanie odręczne na dobre.

Dopiero parę lat temu, po bardzo długiej przerwie wróciłam do tworzenia obrazów. Przepadłam w kolażach. Dało się to-to zrobić z gazet, albo w programie graficznym. A najlepsza okazała się dla mnie technika mieszana. Tworzę kompozycje z gazet, które digitalizuję. W programie graficznym dodaję tło, jakieś detale.

Co mi więc strzeliło do głowy?

Ano nadal z zachwytem i lekką zazdrością spoglądam na tworzone cyfrowo ilustracje, które wyglądają jak malowane, rysowane kredkami. Nie mówię o AI, tylko o tworzonych godzinami garfikach Ilustratorek. Uznałam więc, że skoro mam teraz trochę czasu i przestrzeni, a do tego mam już sprzęt, to po prostu MUSZĘ SPRÓBOWAĆ. Przecież to nie może być takie bardzo trudne!

No i największą trudność oczywiście sprawia mi wymyślenie, co chciałabym narysować. Ale czytając 'Wszystko czego szukasz znajdziesz w bibliotece' wpadłam na pomysł ilustracji z kotami. Wiem, wiem: oklepany motyw. Ale jakoś tak pomyślałam, że to będzie proste na początek i daje sporo możliwości. No i oczywiście to, co powstało zupełnie nie jest tym, co widziałam w mojej głowie.

Ale postanowiłam się nie poddawać. Pomyślałam: 'spoko. Nie jest tak, jak chciałaś, ale może najpierw ustal, jak to jest. Czyli jakie ilustracje chcesz uzyskać. Potem poznamy narzędzia i dopiero weźmiemy się za wielką twórczość" ;) 

Otworzyłam więc program graficzny i Pinteresta. Zaczęłam próbować różne rodzaje kreski: kredki, ołówki, pędzle. Jest spory wybór 'czym' można rysować. Potem wybierałam z Pinteresta zdjęcie lub ilustrację. Stawiałam oczywiście na proste wzory. Była jakaś śmieszna rysunkowa głowa, a potem trafiłam na kwiaty*. "O! Jeżówki!" - pomyślałam i postanowiłam, że to właśnie będzie moja ilustracja treningowa, którą zrobię od poczatku do końca! Zerknęłam też na zdjęcia, jak jeżówka wygląda na żywo i wzięłam się do pracy.

Zrobiłam szkic, pilnowałam, żeby poszczególne elementy były na osobnych i odpowiednich warstwach, żebym mogła nad nimi pracować swobodnie w razie konieczności poprawek. Miałam obawy, że będzie mi trudno skoordynować oko-ręka: patrzę na ekran komputera, a nie na rękę z piórkiem. Ale okazało się to łatwiejsze, niż wymyślenie tematu ;) 

Testowałam sobie jakim nasyceniem malować, by uzyskać odpowiedni efekt i jaką grubością pędzla rysuje mi się najlepiej. Poprawiałam kilka razy, żeby uzyskać zadowalający efekt. Wznosiłam się na wyżyny mojej cierpliwości! No i jak na pierwszy raz wyszło całkiem, całkiem. 

Powoli do swojego stylu

Wygląd pierwszych ilustracji uważam - mimo wszystko - za pewien sukces. Zabawne jest też to, że jak moje chłopaki zobaczyli koty, to pytali "to ty tak...?" TAK! To ja tak! Radocha mnie nie opuszcza. Mocno trzymam kciuki za siebie, żebym tym razem nie poddała się z powodu czyjejś krytyki. Żebym nie zniechęciła się tymi nie do końca udanymi pracami. Żebym próbowała, rysowała, zapisywała, a za jakiś czas zobaczę, jakie zrobiłam postępy. 

* Ilustracja, którą znalazłam i która była moją inspiracją to fragment pracy Sally Murphy Design. 

Czytaj więcej »

Żyć własnym życiem...

Niektórzy wprowadzają w swoje życie zmiany jakby zrywali plaster: szast, prast i po krzyku! Odczuwają krótkotrwały dyskomfort, ale już po chwili zmiana staje się nową codziennością. I tyle. Kropka. Ja natomiast mam zupełnie odwrotnie. U mnie wprowadzenie zmiany w życiu to cały poroces: to jak powolne zanurzanie się w orzeźwiającej wodzie w upalny dzień. Krok za krokiem. Tutaj zamoczyć palczana, tam polać ramiona, zrobić krok w tył. Złapać głębszy oddech, bo zmiana odbiera dech. Po kilku dniach zapominam, że miałam coś zmienić. Wstaję rano i wchodzę w życie ze starymi nawykami, nową motywacją, by coś zrobić, coś zmienić! Dopiero po czasie przypominam sobie, że no przecież już chciałam coś zmienić: mniej sie przejmować, bardziej wierzyć w siebie, jeść zdrowo, ruszyć zadek. Nawet już zaczęłam wprowadzać tę zmianę parę dni temu, ale zapomniałam...

Często oceniane to jest jako prokrastynacja, słomiany zapał, lenistwo...

"Oszukali mnie! Banda decydentów..."

I w tym wszystkim jestem JA. Z moim procesem w każdej dziedzinie, wewnętrznym buntem przeciw "musisz". 

Czuję się oszukana, bo przez ostatnie dwa lata wszyscy trąbili: musisz pędzić, żyć, być, robić! Trend na samorozwój. Nie szkolisz się, nie rozwijasz? Nie żyjesz w pełni. Marnujesz swój potencjał! Musisz być tu, tam i jeszcze w kilku miejscach. Nie jesteś fit? Jesteś leniwa! Sen jest dla mięczaków. Nie masz przestrzeni dla siebie? Zaraz się wypalisz! Sama jesteś sobie winna, że masz 40 lat i nie podróżujesz po świecie zarabiając pasywnie na dziesięciu nieruchomościach i pięciu e-bookach. Pieniądze to nie wszystko - ważne są marzenia... 

W kim powyższy akapit wywołał stres? Bo we mnie tak! Kiedy? Jak? Ja się nie nadaję... I kiedy ja w końcu pogodzona z losem odpalam wrotki i nabieram rozpędu świat dochodzi do wniosku, że czas na zmianę. Ja jeszcze nie zdążyłam wprowadzić w życie tej jednej, a tu już: nowy rok - nowe trendy!

"Oszukali mnie! Banda decydentów..."

Bo teraz trzeba refleksyjnie...

Bo oto wchodzi on - trend 'Poetcore' i mamy zwolnić, wyluzować, znaleźć równowagę w rzeczywistym świecie ograniczając aktywność w świecie wirtualnym. Wraca moda na pisanie listów, pamiętników. Znowu trzeba coś zmienić...

Ten nowy trend pojawił się jako odpowiedź na tempo współczesnego życia w świecie przesytu, algorytmów i "głośnych" trendów. Coraz więcej ludzi szuka czegoś, co jest autentyczne, spokojne i pełne sensu. To estetyka inspirowana literaturą (poezją), nostalgią i głębokim przeżywaniem codzienności, gdzie zamiast szybkich zmian stawia się na refleksję, subtelność i własną opowieść, a nie "pokazówkę". Ludzie czują potrzebę zatrzymania się i wyrażenia swojej wewnętrznej wrażliwości i opowieści.

Serio? Nagle okazuje się, że to, jak żyję jest OK i niewiele muszę zmieniać...? 

A trend po japońsku?

W Japonii brak motywacji, problemy ze zmianą swojego życia są sygnałem braku równowagi organizmu, a nie wadą charakteru. Zmiany mają odbywać się w zgodzie z człowiekiem, a nie robić w jego życiu totalną rewolucję!

Praca nad zmianą w życiu odbywa się poprzezróżne techniki: Kaizen uczy, że wystarczy codziennie zrobić minimalny krok naprzód; Ikigai pomaga odnaleźć sens w tym, co robimy na co dzień; Shoshin przypomina, by zachować umysł początkującego i nie wiedzieć "za bardzo"; Hara Hachi Bu zachęca do umiaru i słuchania sygnałów ciała; Wabi-sabi pozwala zaakceptować niedoskonałość i zmienność; Oubaitori uczy, by nie porównywać się z innymi, bo każdy dojrzewa w swoim tempie; Ganbaru zachęca do wytrwałość i dawania z siebie wszystkiego w podjętych działaniach; a do tego Shinrin-Yoku (Kąpiele leśne) zaleca spędzanie czasu w naturze w celu redukcji stresu i regeneracji umysłu; a Zanshin pomaga pozostać uważnym i obecnym także po wykonaniu pierwszego kroku.

No i czy to nie jest piękne?!

Piękne, dlatego "ja wysiadam"

Powtarzałam to już setki razy: "niech ktoś zatrzyma wreszcie świat, ja wysiadam..."! Może to wiek, może charakter i upór, ale nie nadążam. Może jest to też przyczyną, że mój biznes kuleje, bo zanim ja coś zmienię, wprowadzę w życie, to świat już jest w zupelnie innym miejscu. 

Nie nadążam i już nawet nie próbuję. Skłaniam się zatem ku japońskiej filozofii. Małymi krokami wprowadzam zmiany, które czuję, że są mi potrzebne. Po jakimś czasie stają się one nawykiem i codziennością. Staram się nie porównywać i być wtrwałą. Chcę ćwiczyć - zaczynam od tego, by choć iść na spacer, ćwiczyć 15-20 minut. Pracuję nad swoimi słabościami: zapisuję, by nie zapomnieć. Słucham zamiast gadać. Mówię o tym, co czuję. I czuję się z tym dobrze.

A najpiękniejszy był ten moment, kiedy poczułam w sobie i całą sobą, że mogę po prostu żyć własnym życiem. Że jestem jaka jestem. Nie jestem złym człowiekiem, więc nadal mogę żyć po swojemu, być sobą. To zmienia w głowie wszystko: ta świadomość, że jestem wystarczająca. Nie muszę gonić za trendami, mogę wprowadzać zmiany po swojemu i w swoim tempie. Nie muszę pisać trzech stron A4 strumienia świadomości, żeby poznać siebie, odnaleźć siebie i opanować chaos w moim życiu. Mam prawo popełniać błedy, naprawiać szkody, machać ręką na błahostki i wstawać rano z poczuciem, że jest dobrze. Słucham siebie, ludzi, wybieram to, co dla mnie dobre i zatrzymuję. Resztę puszczam (a przynajmniej się staram). 

Tak działa moja głowa. Tak płynie moje życie. Nie jest idealnie. Nadal chciałabym mniej się przejmować - mieć więcej pewności siebie. Ale jest dobrze. Może dla niektórych jestem nieco dziwna, infantylna. Ale coraz częściej słyszę, że to co mówię, to co piszę, to co robię sprawia, że ludzie czują w środeczku miłe łaskotanie. I dlatego niech mówią, że ja to "zawsze inaczej, zawsze po swojemu". Bo dla mnie "po swojemu" to właśnie najlepiej, jak tylko może być.

Czytaj więcej »

Fotki ze skanera. Kreatywne zabawy fotograficzne.

 

Kiedyś chciałam być fotografem. Robić piękne sesje zdjęciowe, pokazywać prawdziwe emocje, zdjęcia takie trochę niepoprawne, rozmazane, krzywe. Niestety nie umiałam "poprowadzić" ludzi i sesje nie wychodziły najlepiej... A przynajmniej tak mówili niektórzy: że sesje sztywne, że nie tak się to robi. A ja szłam na żywioł, próbowałam po swojemu. Zapraszałam ludzi i robiłam im zdjęcia, jak po prostu spędzają ze sobą czas. Ale porzuciłam...

Potem próbowałam w reportaże, zdjęcia miejskie. Zdjęcia zawsze były krytykowane: bo krzywe, bo źle wykadrowane. Jeden z moich ulubionych reportaży z St. Patrick Day w Dublinie został zjechany pod każdym względem na forum fotograficznym. Straciłam serce... 

Doszłam do wniosku, że fotografem już nigdy nie będę. Robię zdjęcia moich wyrobów, ubrań i innych drobiazgów do sklepu Fundacji, ale już chyba nigdy nie odważę się próbować wynieść tej działalności na poziom "zawodowy". W sensie, że proponować fotografię jako usługę. Ale jako istota kreatywna lubię eksperymentować: z podwójną ekspozycją, filtrami i presetami.

Zdjęcia ze skanera

Dlatego, kiedy Dominika z Kobieca Foto Szkoła rzuciła temat o artystce*, która robi zdjęcia za pomocą zwykłego skanera pomyślałam: "no raczej, że w to idę!". Akurat miałam pod ręką urządzenie wielofunkcyjne, które miało w sumie iść na śmietnik, bo odmówiło współpracy w dziedzinie drukowania, ale skaner działał! I tylko tyle było mi potrzebne. 

Próbowałam na różnych obiektach: moich wyrobach, niciach, kamykach, a nawet na mandarynce. Nie wszystkie próby były udane. Wiadomo - przy takich obiektach 3D nie domkniesz klapy skanera, żeby uzyskać tło. Niektóre wychodziły zbyt jasne, a najlepsze 'ujęcia' wychodziły, kiedy w pokoju było dosyć ciemno. 

Na co to komu?

Zabawa technikami i narzędziami to trening dla naszej głowy. Rozciąga wyobraźnię, uruchamia kreatywność, uczy odwagi w myśleniu i wychodzenia poza granice, poza schematy. Kiedy pozwalamy sobie na próby, wykorzystywanie nieoczywistych narzędzi - otrzymujemy zaskakujące i często zachwycające efekty.

Czasem coś, co miało być tylko eksperymentem, staje się nowym językiem wypowiedzi. Sztuka przecież nigdy nie rosła w bezpiecznych ramach: rozwijała się dzięki tym, którzy próbowali, błądzili, zmieniali kierunek i ufali procesowi bardziej niż efektowi. I może właśnie w tym jest cała magia: w ciekawości... Bo tworzenie to nie perfekcja, tylko droga. I warto iść nią po swojemu.

* to już było kilka lat temu i nie pamiętam nazwiska artystki, więc niestety... 

Czytaj więcej »