Lustereczko powiedz przecie...

Wstaje rano, patrzę w lustro i co widzę? Ładną kobietę. Ubieram się w to, co lubię. Myślę sobie: niezła ze mnie laska ;) Ale potem mijają godziny. Mały Człowiek testuje moją cierpliwość, mam plamy na spodniach od serka truskawkowego, a na ulicy jakaś baba rzuciła mi gniewne spojrzenie, a do tego przede mną idzie kręcąc tyłkiem super ekstra szczupła mamuśka w najmodniejszych portkach. Patrzę w sklepową witrynę i widzę grube nogi i wielki tyłek. Idę do łazienki, patrzę w lustro i co widzę? Zmęczoną brzydulę, grubą i smutną. Co się zmieniło? Ktoś popsuł mi humor, ktoś podkopał wiarę w siebie i już! I po pięknej lasce!

Czy zawsze tak musi być? Czy nasza wiara w siebie, poczucie wartości zależy od humoru, od pogody, od spojrzeń i komentarzy innych ludzi? I tak i nie! Gdzieś ostatnio przeczytałam, że każda kobieta ma jakiś kompleks. Te bardziej pewne siebie mają ten kompleks ukryty głęboko. Za całą resztą kobiet kompleksy ciągną się jak wierny kundel. I już. Tak jest. Te pewne siebie zagłuszają kompleks swoim zachowaniem, tym jak traktują innych, a nawet siebie. Makijaż, obcisłe ciuchy, gadżety. Wszystko po to, żeby inni widzieli, podziwiali, zazdrościli. Selfi, dzióbek, lajki, pochlebne komentarze i duma / próżność wywindowane. Plan na dzień wykonany. 

Czy opinia innych ma aż taki wpływ na nas, na nasz humor, zachowanie? No niestety większość z nas ma zakodowaną w głowie potrzebę poczucia akceptacji. Tylko że jedne z nas zadowalają się komplementem i wypinają dumnie pierś do przodu, a inne dostrzegają tylko negatywne cechy swojej osoby. Dlaczego tak jest? Bo wszędzie bombardowane jesteśmy szczupłymi, opalonymi dziewczynami o długich nogach, długich włosach, z nienagannym makijażem i w super modnych stylówkach. I jak tu być 'normalną' kobietą z biustem, tyłkiem, biodrem i grubszą nózią? Trudno. Ale da się. Jeśli masz przy sobie kogoś, kto cię akceptuje z boczkami, dodatkowymi kilogramami i namawia cię na pizzę do wieczornego seansu, którą zagryzacie czekoladą, a następnego dnia wspiera cię podczas codziennych ćwiczeń. Da się! I wtedy nie trzeba obsesyjnie unikać cukru, ćwiczyć każdy mięsień i tęsknie patrzyć na rurki, w które przecież kiedyś się wbijesz... A przede wszystkim zapytaj siebie: dla kogo chcesz być piękna? I jeśli odpowiadasz: dla siebie, to wszystko jest ok. Ale jeśli odpowiadasz: dla siebie, ale patrzysz i czekasz na reakcje innych, to już nie jest 'dla siebie'...

A na koniec powiem tylko, że nie ma w tym nic złego, nic nadzwyczajnego, że czasem czujesz się piękną księżniczką, a czasem małą ropuchą, ze chcesz być szczupła i zjadasz tabliczkę czekolady na pocieszenie po ciężkim dniu. W końcu my kobiety jesteśmy nielogiczne, a wszystkiemu winne są hormony.

Czytaj więcej »

Na wysokich obcasach

Treść tego wpisu miała być zupełnie inna. Bo początkowo "Na wysokich obcasach" miało być dla mnie miłym połechtaniem mojej próżnej strony, mojego kobiecego ego, które rośnie i pęcznieje pod wpływem męskich spojrzeń. Ale zrozumiałam, że nie jestem taka, że miło jest usłyszeć komplement, ale najlepiej mi to smakuje z ust mojego prywatnego mężczyzny. Co jest jednak z nami kobietami, że wciąż się wystawiamy na próbę? Czy wciąż jesteśmy atrakcyjne mimo upływu lat i to przy boku tego jedynego? Śmiejemy się z zazdrości naszych partnerów, ale czy nie o to nam właśnie czasem chodzi? Ostatnio przeczytałam gdzieś, że "Kopciuszek jest najlepszym przykładem na to, jak para butów zmienia życie kobiety". Czy faktycznie ubiór zmienia nas same w szare myszki, wampy lub sexbomby? Co jesteśmy w stanie zrobić, żeby płeć przeciwna rzuciła okiem w nasza stronę? Czy musimy być wyzywające, żeby być atrakcyjne? I czy to zainteresowanie wywołane określonymi czynnikami nie jest przypadkiem sztuczne, nieprawdziwe? Kiedyś siedzieliśmy ze znajomymi w bardzo przyjemnym klubie – miejscu pozbawionym nieletnich mężczyzn i równie nieletnich, jak porozbieranych kobiet.  I w pewnym momencie weszła grupa dziewcząt. Ich sukienki ledwie zakrywały pośladki, a dekolty odsłaniały diamenciki w pępku. "Wow!" pomyślałam na widok ich szpilek i spojrzałam na mojego kolegę, który nie wzruszony podśpiewywał pod nosem piosenkę swojej idolki, którą akurat dj puścił z głośników.
– Widziałeś je??!! – zapytałam. Nie wiem, czy bardziej poruszyła mnie powszedniejąca "nagość", czy byłam oczarowana ich wyglądem i pewnością siebie, która biła od tych szpilek na stopkach, dekoltów i świecidełek.
– Co? Kogo? – zapytał mój kolega wracając z innej planety. Wtedy uświadomiłam sobie, że wyzywający strój i te wszystkie kobiece atrybuty na wierzchu działają tylko na określoną grupę mężczyzn. Kiedy zagłębiliśmy się w temat dekoltów niemalże zaglądając w nie, kolega stwierdził, że miarą kobiecej atrakcyjności nie jest to ile odsłania, ale co sobą reprezentuje. I tu – uwaga, uwaga – spodziewam się myśli w stylu: "ta, jasne, ale do brzydkiej to nikt nie podejdzie" lub "ta, jasne, nie kręci to was – facetów – wcale, ale każdy się za dupą w mini obejrzy". I jest w tym pewnie racja, ale jak wszystko w życiu, tak i to jest kwestią priorytetów i to w przypadku obu płci. Bo wszystko zależy od tego czego chcemy i jak chcemy mieć to opakowane. A może czasem ważniejsze jest to, co w środku, a nie kuse, brokatowe opakowanie?

PS: Nie generalizuje – wiem, że są kobiety, które zarówno są piękne, seksowne, wyzywająco ubrane i jednocześnie bardzo inteligentne i subtelne, jak i różne inne warianty opakowanie plus wnętrze.

Czytaj więcej »